Penta Kômai werd geschreven in opdracht van de werkgroep Klankenklooster van Museum Elburg voor de fanfares die actief zijn binnen de gemeente Elburg. De oorspronkelijke compositie bestaat uit vier delen, waarvan elk is gewijd aan een van de vier kernen met een fanfarevereniging: Elburg, Doornspijk, ’t Harde en Oostendorp. Daarnaast krijgt ook de vijfde dorpskern, de Hoge Enk, in meerdere delen een muzikale plaats. Voor deze uitgave is het werk gecomprimeerd tot een concoursversie, zodat het tevens geschikt is voor uitvoering tijdens concoursen en festivals.

Elk deel verklankt karakteristieke elementen van de betreffende kern, zoals de fanfares zelf, de stad of het dorp en de omliggende natuur, de lokale geschiedenis en andere kenmerkende bijzonderheden. De oorspronkelijke compositie is zo opgebouwd dat de afzonderlijke delen zowel zelfstandig als binnen het grotere geheel kunnen worden uitgevoerd. Bovendien bevat ieder deel muzikale verwijzingen naar de overige delen. Zo weerspiegelt het werk niet alleen de eigen identiteit van iedere kern, maar ook de onderlinge verbondenheid binnen de gemeente.

Het werk opent met Elburg, een energiek deel waarin water, vissers en de beweging van de golven centraal staan. De botters en het ambachtelijke onderhoud ervan worden gesymboliseerd door het gebruik van een aambeeld (anvil). Vanaf het Con dolcezza staat de warme koraaltraditie centraal die kenmerkend is voor Concordia Elburg en de omliggende fanfares. Het daaropvolgende Nobilmente heeft een statig karakter en verklankt defensie en herdenking in relatie tot 't Harde. Tot Ons Genoegen (TOG) 't Harde kende van oorsprong immers veel muzikanten die werkzaam waren bij Defensie.

Het tweede deel, Doornspijk, begint Con moto. In de openingsfrase wordt Sint Ludgerus geïntroduceerd aan de hand van een gregoriaanse melodie uit zijn tijd. Vanaf het Affettuoso wordt toegewerkt naar Psalm 87, het koraal dat Juliana Doornspijk symboliseert. Dit koraal wordt afgewisseld met het Ludgerus-thema, waardoor twee tijdperken muzikaal naast elkaar bestaan. Beide elementen ontwikkelen zich gezamenlijk naar een monumentale Grandioso-passage, gebaseerd op een motief uit Psalm 87.

In het slotdeel, Oostendorp, staat het verenigingsgevoel centraal. Vanuit een speels en levendig Animato ontvouwt zich muziek die de veelzijdigheid van een vereniging verbeeldt: ieder individu draagt op zijn eigen manier bij aan het gezamenlijke geheel, zoals binnen Excelsior Oostendorp. Passages met een roterend karakter verwijzen naar korenmolen De Tijd. Het thema in het Dolce verklankt zowel de muzikale als de sociale groei die binnen een muziekvereniging plaatsvindt. Dit thema ontstaat uit de versmelting van motieven uit de openingspassage van dit deel. Vervolgens bouwt de muziek op naar een energieke finale, waarin onder meer de Grandioso-passage uit Doornspijk terugkeert. Daarmee worden de verschillende delen van de compositie met elkaar verbonden en mondt Penta Kômai uit in een krachtige en feestelijke afsluiting.